Graficzna interpretacja motywu tekstylnego kwiatowego ptaka.
Symbole ptaków z rodziny grzebiących i ptaków w historii tkactwa Sardynii
Według Junga ptak jest symbolem świadomego myślenia i ideału. W dzisiejszej kulturze zachodniej jest wybawcą i posłańcem.
Każdy ptak w ciągu historii reprezentował duchowe i magiczne znaczenie symboliczne.
Więź między człowiekiem a ptakami jest bardzo głęboka i związana z naszą duszą.
Ptaki to zwierzęta, które istniały przed ludźmi i od zawsze fascynują nas swoją zdolnością do latania, postrzeganą jako coś boskiego w wielu kulturach.
W twórczym świecie sztuki figuratywnej i sztuki tekstylnej stanowią główne tematy dzieł i od zawsze są źródłem badań i inspiracji dla artystów, badaczy i obserwatorów ptaków z całego świata. W starożytnych cywilizacjach reprezentowały bóstwa i posłańce.
Przetrwały trias wraz z gadami, a wiele z nich z czasem zyskało wyraźne znaczenie duchowe i symboliczne, w zależności od kultury lub nurtu artystycznego, w którym zostały osadzone.
Choć można je uważać za oczywiste jako zwierzęta, w sztuce nie jest tak.
Poprzez ich graficzną i kolorystyczną reprezentację można przekazać uczucie lub emocję, złowrogie lub dobre przeczucie, ostrzeżenie.
Najczęściej powtarzające się ikonografie na Sardynii, które towarzyszą kompozycji wielu dzieł sztuki tekstylnej, obejmują pewne gatunki: orły, gryfy, pawie i pawonki.
Orzeł jest najczęściej powtarzany, najwspanialszy ptak uosabiający kosmiczną moc. Często nazywany jest „królem powietrza” zarówno ze względu na swoje duże rozmiary, jak i siłę oraz elegancję. Unosi się na niebie, ku górze, na wysokościach niedostępnych dla człowieka, dlatego staje się symbolem każdego ruchu wznoszącego, od ziemi do nieba, a zatem ze świata materialnego do duchowego, od śmierci do życia.
W wielu przedstawieniach jest kojarzony z wężem, który jest jego dopełniającym przeciwieństwem, ponieważ pełza. W świecie ziemskim jest również kojarzony z lwem ze względu na siłę i odwagę.
Uważany również za ptaka słonecznego, w chrześcijaństwie przypisuje mu się symbol ewangelisty Jana i Chrystusa, ponieważ w średniowiecznych bestiariach, takich jak Fisiologus, jest nazywany „ptakiem ognia” ze względu na swoją zdolność do wytrzymywania patrzenia na promienie słońca.
Symbol odwagi dla dawnych ludów, takich jak Asyryjczycy i Babilończycy, oraz dla starożytnych Rzymian aż do czasów nowożytnych i współczesnych.
W mitologii greckiej jest ulubionym zwierzęciem Zeusa, który w tradycji mitologicznej jest przedstawiany jako siedzący na tronie z orłem o rozpostartych skrzydłach u boku.
W Indiach święty orzeł to Garuda: jeździ na nim Wisznu, a ilustruje zwycięstwo dobra nad złem.
W kulturze irańskiej jest mistyczną siłą hvarenó, która schodzi z góry, aby błogosławić godnych.
Dla starożytnych Egipcjan, jak wskazują hieroglify, orzeł reprezentował nieśmiertelność Ba, godnych ludzi, którzy mogli żyć w zaświatach.
Często w sardyńskich wyrobach tekstylnych orzeł jest zastępowany przez pewien rodzaj sępa, gryfa.
W przeszłości był powszechny na całej wyspie, dziś istnieje naprawdę tylko 130 osobników, ale dla wielu artystów i wielu „tessingianas” reprezentował symbol opieki i czujności. Włoska straż finansowa również używa go jako herbu, ponieważ starożytna legenda głosi, że gryfy mieszkały na krańcu znanego świata, gdzie strzegły ukrytego w górskich kopalniach złota.
Mitologiczny gryf, ten z chrześcijańskiego bestiariusza, jest potworem złożonym z połowy orła i połowy lwa.
Gryf jako figura heraldyczna symbolizuje doskonałość i moc. Jeśli jest przedstawiany z lwimi przednimi łapami, odróżnia się jako Opinicus.
W mitologicznym gryfie zauważalny jest zachodni dualizm ludzki, który często przypomina również kulturę taoistyczną, czyli wskazuje alegorię ludzkiej kondycji: człowieka złożonego z fizyczności i ducha, ciała i duszy, które nieustannie wchodzą w konflikt.
Dante w Czyśćcu używa go do wleczenia wozu duchownych.
W sardyńskich dywanach i arrasach bardzo często pojawia się również pawonki, używany od czasów, gdy Bizantyjczycy podbili wyspę w epoce judikatów.
Pawie, kury i pawonki to najbardziej reprezentowane elementy symboliczne na Sardynii, zarówno w dziełach ceramicznych, jak i w pracach tekstylnych, pracach w drewnie, złotnictwie i biżuterii.
Symbole te oznaczają niebiański blask i życie wieczne. Czasami, jak feniks, również zmartwychwstanie i nieśmiertelność.
W starożytnej kulturze tybetańskiej oznacza szczęście i dobrobyt.
W starożytności pawie były hodowane w świątyniach, ponieważ tylko królowie i cesarze mogli posiadać ich pióro.
Duchowym zadaniem pawia było towarzyszenie cesarzom i ich duszy w zaświatach, stąd przypisuje mu się symbol psychopompa.
Było związane z reinkarnacją dusz, odnowieniem, przemianą, alchemią ku nowej wymiarze, drzewem życia, które dawało moc odnowienia.
Święty Augustyn twierdził, że jego ciało jest niezniszczalne, ponieważ paw mógł jeść trujące węże i niektóre rośliny niezdatne do spożycia, nie zostając zatrutym.
Dla Egiptu ogon pawia był niebiańskim niebem, który reprezentował sklepienie niebieskie, ze względu na „oczy” w piórach ogona wachlarzowego, podobny również do symboliki feniksa arabskiego, który odradzał się z własnego popiołu.
Ofiary, które składano, oferując pawia niebu, miały na celu przywołanie i uczczenie deszczu.
Było to święte zwierzę Junony, bogini płodności i cykli księżycowych, która towarzyszyła duszom w zaświatach.
Bogini Junona zawsze posiadała pawia, aby objawiać się wśród ludzi, a za każdym razem, gdy kolor piór się zmieniał, był to znak odnowienia i nowości.
To odsyła do mistycznego i kultowego wymiaru kobiecego, zwłaszcza na Sardynii:
kury, pawie i pawonki są symbolami kobiecości i można pomyśleć o fonetycznym podobieństwie angielskiego Peacock (paw po angielsku), piricoccu (owoc przypominający łono), coccu (sardyński talizman przynoszący szczęście) i cocca (kura po sardińsku), które razem odsyłają do kobiecego wyobrażenia, matki kury i ochrony-
- czy to pierwotna zbieżność?
Jeszcze nie wiadomo - ale figury ptaków z rodziny grzebiących obecne w repertuarze artystycznym na Sardynii są silnymi symbolami związanymi z „pierwotnym kosmicznym łonem”, tym, które daje początek jajku. Tym, co w pierwotnym wymiarze stworzenia samo się rozmnażało.
Pawie i pawonki odsyłają do tej androgynicznej figury, która miała męską i żeńską moc twórczą.
W pewien sposób ptaki, kury i pawie zostały wprowadzone do grafiki SRDN, aby przywołać pierwotną moc twórczą, piękno i pomyślność. Mit bogini-matki, ochrony, stworzenia, kobiecości i przynoszącego szczęście piękna.
Ptaki, pawie i pawonki, cocca, peacock, kury, których angielski rdzeń to „hen”, w świętych archetypach żydowskich oznaczają „życie”.
Zatem każdy Sardyniec, który przywołuje wyobrażenie pawonki (i podobne), w rzeczywistości przywołuje wieczność, reprezentuje życiowy archetyp, który jest również symbolem tożsamości wyspy.
Z SRDN opracowaliśmy i zilustrowaliśmy wiele z nich w nowoczesnym, minimalistycznym stylu, w formie wzorów, nadrukowanych na ilustracjach i odzieży oraz akcesoriach, albo idąc śladem klasycznego nurtu, na tkaninach produktów do wystroju domu.
Odkryj grafiki SRDN inspirowane pawonkami i wybierz swoją ulubioną: