Graficzny wzór inspirowany sardyńskim dywanami tkany techniką pibiones i littos, a następnie odświeżony w nowoczesny sposób.
Historia symbolu Gancios:
Historia tkactwa, którego początki datuje się nawet na czasy sprzed 4000 r. p. n. e., przetrwała wieki, zaczynając się na jej ojczystych terenach w Anatolii i Egipcie, a następnie rozprzestrzeniła w całej Europie.
W rzemiośle sardyńskim do XIX wieku dominował krosno pionowe, a od XX wieku krosno poziome.
Tkactwo na tym rodzaju urządzenia, zwanego telargiu, polega na przeplataniu i wiązaniu nici osnowy i wątku za pomocą czółki, co tworzy zdobienia i wzory typowe dla sardyńskiego tkactwa.
Jeden z najsłynniejszych to „is gancios”.
- Symboliczny kształt tego wzoru to anatolijska swastyka, która dotarła na Sardynię najprawdopodobniej podczas podbojów wyspy i dawnych wymian handlowych.
Anatolijska swastyka jest wzorem rozpowszechnionym we wszystkich kulturach tkackich, a każdy lud przypisuje jej własne znaczenie.
Projekt Srdn reinterpretuje tę figurę, zachowując jej oryginalny charakter oraz symboliczne znaczenie, aby szerzyć niepodważalny sardyński design i nadać mu charakter pop za pomocą odzieży, koców plażowych, akcesoriów i produktów tekstylnych.
Z sanskryckiego svastika-, od svasti- „dobrobyt” i ka- „mała”.
Swastyka jest jednym z najstarszych symboli na świecie, można ją określić jako symbol archaiczny, niemal archetypowy.
Swastyka występuje w całej Azji oraz w pierwotnych cywilizacjach Doliny Indusu. Była powszechnie używana przez dżajnowców, buddystów i wyznawców Wisnu.
Występuje również powszechnie w przedkolumbijskich Amerykach, zarówno na północy, jak i na południu kontynentu, a jej obecność odnotowano także wśród Hetytów, na Cyprze i w Troi. Badania wykazały ślady tego symbolu również w Europie Środkowej, na zachodzie, w basenie Morza Śródziemnego oraz w północnej części Europy, w tym na Islandii, w Laponii i w Finlandii.
Swastyka często pojawia się obok bóstw męskich i żeńskich. Ponieważ w niektórych przypadkach kojarzono ją z zasadą żeńską, wysunięto hipotezę, że mogła symbolizować cztery fazy księżyca, podczas gdy w rzeczywistości wiąże się ona przede wszystkim z symbolami solarnymi i twórczymi, wyrażanymi również poprzez wizerunki lwa, jelenia, barana, lotosu lub ptaków.
Swastykę można znaleźć na ołtarzach, urnach, strojach ceremonialnych, narzędziach, broni, tarczach, ubraniach, monetach, a nawet na wrzecionach (w tym ostatnim przypadku uważa się, że swastyka przedstawia wirujący ruch narzędzia).
Niezależnie od okoliczności, pojawienie się tego symbolu ma przywoływać pojęcie błogosławieństwa, pomyślności, długowieczności, płodności, zdrowia i dobrego życia.
- Swastyka w wielu okolicznościach symbolizuje dualizm, czyli zasady męskie i żeńskie, aspekt solarny i księżycowy, ruch zgodny i przeciwny do ruchu wskazówek zegara. Niektórzy dostrzegają w niej dwie półkule, siły niebiańskie i podziemne, wschodzące słońce wiosny i zachodzące słońce jesieni.
- Indyjska swastyka jest przedstawiana w obu kombinacjach symboli: ta „prawoskrętna” symbolizuje wschodzące słońce i siłę życiową, natomiast ta z ramionami skierowanymi w lewo przedstawia boginię Kali, żeńską moc i ciemność.
Dowodem na to, że swastyka z ramionami skierowanymi przeciwnie do ruchu wskazówek zegara jest wyrazem zasady żeńskiej, są również niektóre wizerunki Artemidy i Astarte, na których symbol znajduje się wewnątrz trójkąta identyfikującego cechy żeńskie. W Chinach, na przykład, dwie swastyki służą do oznaczania sił Yin i Yang.
Istnieje również pokrewny symbol złożony z dwóch nałożonych na siebie swastyk, zwany „Węzłami Salomona”, który oznacza nieprzeniknioną naturę i nieskończoność boskości. W niektórych przypadkach swastyka była również kojarzona ze znakiem „klucza”, przejmując znaczenie i symbolikę narzędzia otwierającego bramy wiedzy.
W buddyzmie swastyka służy do przedstawienia doktryny ezoterycznej, Koła Życia oraz jednej z Ośmiu Pomyślnych Znaków. Często pojawia się również na śladzie stopy Buddy.
- W Chinach swastyka jest uważana za starożytną formę znaku „fang” (rodzaj znaku w piśmie, który oznacza „kwadrat” i „moc”), oznaczającego cztery ćwiartki przestrzeni i ziemi, a często kojarzony jest z definicją: „Nagromadzenie szczęśliwych znaków Dziesięciu Tysięcy Skutecznych Rzeczy”. Używana jako „obramowanie”, symbolizuje „Wan Tzu”, zasadę pierwotną, Dziesięć Tysięcy Rzeczy lub Ciągłość, czyli wieczne trwanie charakteryzujące się brakiem początku i końca, nieustanną odnowę.
- W tradycji chińskiej swastyka uosabia również doskonałość, ruch zgodny z prawami wszechświata, długowieczność, błogosławieństwo i pomyślność. Nazywana również „Zwój Gromu”, swastyka niebieska jest kojarzona z niebiańskimi cnotami, czerwona — ze świętymi i nieskończonymi cnotami serca Buddy, żółta — z nieskończonym dobrobytem, a zielona — z nieskończonymi cnotami rolnictwa.
Swastyka narysowana zgodnie z ruchem wskazówek zegara jest związana z energią typu Yang, natomiast przeciwnie do ruchu wskazówek zegara — z energią typu Yin.
- W kulturze greckiej swastyka jest atrybutem Zeusa, rozumianego jako bóg nieba, oraz Heliosa, jako bóstwa solarnego. Często przedstawiana jest razem z Herą, Cererą i Artemidą.
- W islamie natomiast symbol ten występuje przede wszystkim wśród muzułmanów z Azji, dla których oznacza „cztery strony świata” i panowanie nad czterema porami roku przez anioły, po jednym na każdą stronę świata: na zachodzie Sędzia, na południu Śmierć, na północy Życie, a na wschodzie Anioł Zwiastujący.
- W kulturze skandynawskiej swastyka oznacza topór wojenny lub młot Thora, boga powietrza, grzmotu i błyskawic, a także zwiastuje szczęście. W Litwie jest ona przedstawiana w sanskrycie i symbolizuje szczęście, a także ma wartość talizmanową.
Najprawdopodobniej sardyńska swastyka wywodzi się właśnie z tego symbolu i połączyła się z przedstawieniami w chrześcijańskim kontekście religijnym, gdzie często pojawia się jako symbol wyryty w katakumbach. Przedstawia Chrystusa jako władcę świata, ponieważ w średniowieczu uznawano ją za „krzyż maltański”, który symbolizował Chrystusa jako kamień węgielny, na którym opiera się wszystko, lub przedstawiał czterech ewangelistów z Chrystusem na środku, ukazany w formie kwiatu. Cztery ramiona symbolizują więzi, a właśnie od tego słowa najprawdopodobniej pochodzi nazwa Gancios.
Srdn przejmuje tę ideę i zmienia jej projekt, nadając mu bardziej współczesny charakter. W procesie przetwarzania z oryginalnego kwiatu usunięto 6 płatków, dzięki czemu środek składa się wyłącznie z dwóch rombów przypominających oczy.
Swastyka de Is Gancios zyskuje charakter pop i od najdawniejszych czasów rozprzestrzenia się dzięki produktom dostępnym dla każdego.
Odkryj produkty Srdn wykonane z tego starożytnego talizmanu.