PRACA JEST BÓLEM

„W pracy nie ma szczęścia, tylko dobrze opakowane poddaństwo”.

Żyjemy w czasach, gdy mówi nam się, że praca daje godność.
Że nas spełnia. Że jest drogą do szczęścia.

A jednak każdego ranka miliony ludzi wstają wypalonych, ciągną nogami, gasną przed monitorem, za kasą, pod jarzeniówką.
Prawda jest taka, że praca, jaką znamy, nigdy nie była projektowana po to, by nas uszczęśliwiać.

OD „LABOR” DO „TRIPALIUM”

Zacznijmy od korzeni, ponieważ słowa są zwierciadłem społeczeństw.

• W łacinie labor oznacza wysiłek, cierpienie, trud.

• Ale to termin tripalium mówi nam więcej:
  jedno narzędzie tortur z trzema palami.
  To właśnie od niego pochodzą takie słowa jak travail (francuski) i trabajo (hiszpański).

Tłumacząc: pracować to cierpieć.
Od samego początku. A kto mówi inaczej, robi to z wygodnego interesu.

ŻADEN KRÓL, ŻADEN NiewOLNIK NIGDY NIE POWIEDZIAŁ, ŻE PRACA GO USZCZĘŚLIWIŁA

Ci, którzy w historii mieli władzę, nie pracowali.
Ci, którzy pracowali, nie decydowali.
Królowie niczego nie wytwarzali. Arystokracja utrzymywała się z podatków. Duchowni żyli z dziesięcin.
A niewolnicy? Niewolnicy pracowali aż do śmierci. Nikt nigdy nie mówił o samorealizacji.

Przekonanie, że praca jest „błogosławieństwem”, to nowoczesny wynalazek, zrodzony wraz z kapitalizmem przemysłowym, mający uzasadnić 12-godzinny dzień pracy w fabryce, głodowe pensje i zmarnowane życie.
Dziś mówi nam się, że jeśli nienawidzisz swojej pracy, to ty jesteś problemem.
Ale być może problemem jest sama praca.

MIT PRACY, KTÓRA „SPEŁNIA”

Nie mylmy pojęć.

• Spełnienie oznacza odnalezienie celu, sensu, spójności z samym sobą.

• Praca jest dziś często tylko środkiem do zapłacenia czynszu.

Ci, którzy odnajdują spełnienie we własnej pracy, często:

• Urodzili się w uprzywilejowanej pozycji.

• Mogli dokonać wyboru.

• Udało im się zmonetyzować swój talent.

A pozostali?
Stałe pensje, wypalenie, nieskończone staże, rozbite zmiany.
I paradoks polega na tym, że musimy jeszcze uśmiechać się, robiąc to, bo „przynajmniej mamy pracę”.

PRAWDA W LEKSICE: PRACA JEST KONTROLOWANA, A NIE WOLNA

Języki zawsze mówią prawdę, nawet gdy nie chcemy jej słyszeć.

Żadne starożytne słowo nie łączy pracy z radością.
Nie istnieje starożytne słowo, które brzmiałoby: „pracuję i jestem szczęśliwy”.

Praca zawsze była obowiązkiem.
Przymusem.
Klatką dobrze zamaskowaną jako szansa.

MOŻLIWA JEST NOWA NARRACJA

Nie, nie oznacza to, by przestać pracować i żyć marzeniami.
Ale odrzucić przekonanie, że praca jest centrum życia.
Że nas definiuje. Że jest ważniejsza od naszego czasu.
Że bycie produktywnym jest ważniejsze niż bycie wolnym.

SRDN.SOCIETY rodzi się również z tego sprzeciwu.
Z pragnienia powrotu do wyboru, do zdefiniowania na nowo tego, co ma wartość.
Bo kto nie ma czasu dla siebie, nie żyje: jest zajęty.

Pracę trzeba przedefiniować.
Nie podnosić jej na piedestał.
Nie celebrować jej.
Ale poddać ją w wątpliwość – jej istotę, jej konieczność, jej ograniczenia.
Aż stanie się narzędziem, a nie celem.

Dopiero wtedy będzie mogła być naprawdę „godna”.

Powiem wam od razu coś jasno:
nie możemy „godziwić” tych zawodów za pomocą retoryki.
Muszą być lepiej opłacane. Bronione. Sprawiedliwiej rozdzielone. Zoptymalizowane. Kropka.

Te grupy zawodowe – murarze, robotnicy drogowi, rolnicy, rybacy, nurkowie – podtrzymują świat.
Ale żyją w trudnych warunkach. Umierają młodo, chorują lub zostają z niepełnosprawnością. Nie mają ani marginesu, ani głosu.
A jeśli dziś influencer zarabia w miesiąc tyle, co oni w dwa lata, to system nie jest tylko wadliwy, jest zepsuty.

TYLKO I JEŚLI NAPRAWDĘ CHCEMY: